ميلاد

باز كن پنجره ها را كه نسيم
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن مي گيرد
و بهار
روي هر شاخه
كنار هر برگ شمع روشن كرده
باز كن پنجره ها را اي دوست
هيچ يادت هست
كه زمين را عطشي وحشي سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگي با جگر خاك چه كرد
معجزه باران را باور كن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببين
و محبت را در روح نسيم
كه در اين كوچه تنگ
با همين دست تهي
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن ميگيرد
خاك جان يافته است
تو چرا سنگ شدي ؛
تو چرا اين همه دلتنگ شدي ؛
باز كن پنجره ها را...
و بهاران را باور كن
در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترين بهشت ها گذشته ام
من به بهترين بهار ها رسيده ام
اي غم تو همزبان بهترين دقايق حيات من
لحظه هاي هستي من از تو پر شده است

دلم را کجا می بری!

دلم را کجا می بری!
ای ناشی‌ترین راهزن شبانگاهان
شب می‌شود سیاه‌تر
تر می‌شوم بدون چتر‌‌دلم
زیر این‌همه ابر
که تا صبح گریه می‌شوند
در این تن بی‌حصار.
دل‌دل مکن ای بی‌ ستاره‌ترین آسمان کوچه‌های تقدیر!ا
دیر دیر آمده‌ای و باز٬
سیب‌های سرخ همه ریخته‌اند
من رفته‌ام و تو
هنوز بر سر دل دادنت چانه می‌زنی؟
دلم را کجا برده‌ای...ای کولی‌ترین آواز که از حنجره‌ام پر کشیده‌ای؟
در پستوی این‌همه سینه
به کاوش عشق
به کاوش تو
به کاوش آن راز رخوتناک
فصل سیب‌های سرخ گذشت!
در پستوی این‌همه سینه
من مانده‌ام،ای نسیمی که از همه آه‌های جهان بر‌آمده‌ای!ا
من مانده‌ام
هم آغوش درختان طوفان‌زده
...و دل
.با تو رفته‌است

آسیه امینی

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است .

.

.

.

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست

 

« مهدي اخوان ثالث »

در زمينم فصل مي كارم
در گلدانم رويش
از خدا فصل مي خواهم
فصلي نو
تا دوباره باران مهربانی
ببارد
و همه
ترانه رويا بسرايند

 

ترانه آب دريا

دریا خندید
در دور دست،
دندانهایش کف و
لبهایش آسمان.

ــ تو چه میفروشی
دختر غمگین سینه عریان؟

ــ من آب دریاها را
میفروشم،.

آقا.

ــ پسر سیاه، قاتی ِ خونت
چی داری؟

ــ آب دریاها را
دارم، آقا.

ــ این اشکهای شور
از کجا میآید، مادر؟

ــ آب دریاها را من
گریه میکنم، آقا.

ــ دل من و این تلخی بینهایت
سرچشمهاش کجاست؟

ــ آب دریاها
سخت تلخ است، آقا.

دریا
خندید
در دوردست،
دندانهایش کف و
لبهایش آسمان

احمد شاملو

منبع

من شنبه آمدم که ببينم تو را نشد
يکشنبه آمدم همه صف بود و جا نشد


رفتم دوشنبه نذر کنم آستانه را
آن روز هم قضا شد و نذرم ادا نشد


گفتم سه شنبه فکر تو از سر به در کنم
زالوصفت خيال تو از من جدا نشد


اما چهارشنبه دگر هيچ کس نبود
تا از دلم بگويم و اينکه چرا نشد


چون پنجشنبه شد به مزارم سري بزن
بر سنگ من بخوان که چرا عقده وانشد


جمعه تو هم کنار مني! شک در اين نکن !
دردي که جز به خاک مزارم دوا نشد !

هفته انتظار

 

تو را شنبه دیدم دلم بی قرار تو شد               

 و هر کوچه دل پر از انتظار تو شد

و یکشنبه آمد خیالت ، نمی رفت، نه       

 تو رفتی و این کوچه محو غبار تو شد

دوشنبه دوباره براین کوچه منت نهادی    

و یکبار دیگر دل من شکار تو شد

سه شنبه که مردی به دام تو افتاده بود    

 به خود ناز کردی و این افتخار تو شد

و چهار شنبه قتل دلم بود  ، تعطیل شد      

 زمستان ما آمد و نو بهار تو شد

چو پنجشنبه آمد دگرکوچه مردی نداشت   

و مرگ آمد و مرده ای یادگار تو شد

خجالت نکش جمعه در انتظارم بیا         

به گوری که سهم من از انتظار تو شد

 

پس این ها همه اسمش زندگی است
 دلتنگی ها دل خموشی ها ثانیه ها دقیقه ها
حتی اگر تعدادشان به دو برابر آن رقمی که برایت نوشته ام برسد
ما زنده ایم چون بیداریم
ما زنده ایم چون می خوابیم
 و رستگار و سعادتمندیم
زیرا هنوز بر گستره ویرانه های وجودمان پانشینی
برای گنجشک عشق باقی گذاشته ایم
خوشبختیم زیرا هنوز صبح هامان آذین ملکوتی بانگ خروس هاست
سرو ها مبلغین بی منت سر سبزی اند
 و شقایق ها پیام آوران ایه های سرخ عطر و آتش
برگچه های پیاز ترانه های طراوتند
و فکر من
واقعا فکر کن که چه هولنک می شد اگر از میان آواها
بانگ خروس رابر می داشتند
و همین طور ریگ ها
 و ماه
 و منظومه ها
 ما نیز باید دوست بداریم ... آری باید
زیرا دوست داشتن خال با روح ماست 

حسین پناهی

 

 

پایان

 شاید این لحظه لحظه آخر
 شاید این پله آخرین پله ست
شاید این تن که با من است کنون
 سایه ای باشد از تنی دیگر
میوه ای ز آفریدنی دیگر
میوه ای تلخ شاخه ای بی بر ؟
خواستم پر دهم رکاب گریز
 پشت کردم به پله پایان
تن من لیک باز با من بود
لحظه آخرم گرفت عنان
 که : کجا ؟ بسته است راه سفر
 حیرتم پر گشود و نقش هراس
بر لب آشفت طرح یک لبخند
 کرکسان گرسنه چشمانم
 طعمه از نام رفته ام جستند
 نام من سایه درختی شد
 در کویر گذشته های سراب
 چهره ام با اشاره شب گیج
روی لب بست خنده های خراب
 ایستادم تنم که با من بود
 زیر پرهای واژه رویا شد
در رگم آشیانه زد تردید
 پرسشی ز آن میانه نجوا شد
شاید این لحظه لحظه آخر ؟

 

 

عاشقانه ها!

تو در پس روزهای ابری نهفته ای
 و من بی قرار بارشم
 ای ابرها در امتداد انتظارم با یکدگر بر خورد کنید
تو در پشت برهنگی اندام بید نشسته ای
 و من بی تاب تنپوشی از سبزینه ها هستم
ای بیدها عریانی تان را با شکوفه های استقامت من بپوشانید
 تو درکنار کودکی غنچه آرمیده ای
 و من کهولت شاخه ها بسر می برم
 ای لحظه های ناب ، غنچه های گمگشته را
 در شاخسار خمیده ام پیدا کنید

 

 

سه تار شکسته

ای سایه ی او ز من چه خواهی؟
 دست از من رنجدیده بردار
بر خاطر خسه ام ببخشای
 بگذار مرا به خویش ، بگذار
 هر جا نگرم ، به پیش چشمم
 آن چشم چو شب سیاه اید
وانگه به نظر در آن سیاهی
آن چهره ی بی گناه اید
برقی جهد از دو دیده ی او
 سوزد دل رنجدیده ام را
 چشمک زند و زود ، چو بیند
 این اشک به رخ دویده ام را
گاهی ، به شتاب پیشم اید
 بر سینه ی من نهد سر خویش
 بر آتش سینه ام زند آب
 با اشک دو دیده ی تر خویش
 گه بوسه رباید از لب من
آن سایه ی دلکش خیالی
 بیخود شوم و به خود چو ایم
او رفته و جای اوست خالی
آنگه دود از پیش خیالم
 تادامن او به دست گیرد
 اصرار کند که اعترافی
زان دیده ی نیمه مست گیرد
خواهد که در آن دو چشم ،‌ بیند
 اقرار به عشق و بی قراری
وانگه فکند به گردنش دست
 از شادی و از امیدواری
این سایه که هرکجاست با من
 جز جلوه ی او در آرزو نیست
 با من شب و روز و گاه و بیگاه
او هست و هزار حیف ، او نیست
دانی که چه نغز و دلپذیرست
آنگه که سه تار نغمه ریزد ؟
 یک روز دل من آن چنان بود
 یعنی که هزار نغمه می زد
 یک شب ،‌ بر جمع نکته سنجان
جانم به نگاهی آشنا شد
 غم آمد و در دلم درآویخت
شادی ز روان من جدا شد
یکباره چه شد ؟ دلم فرو ریخت
 از دیدن آن دو نرگس مست
 گفتی که سه تار نغمه پرداز
 بر خک ره اوفتاد و بشکست 

 سیمین بهبهانی

گفتی که

گفتی که:«- مرا با تو نه سِرّی، نه سری هست.»
گر سرّ و سری نیست، نهانی نظری هست.
گرداب، شکیباییم آموخت که دیدم
گاه از من سودازده، سرگشته تری هست
برگی ست که پیچان به کف باد خزان است
گر در همه ی شهر چو من در به دری هست
گشتند پی فتنه بر هر گوشه ی این شهر:
در گوشه ی چشمان تو گویا خبری هست
با یاد تو گر آه برآرم، نه غمین است؛
خوش، آن سفر افتد که در او همسفری هست
گفتم که:«به پای تو گذارم سرِ تسلیم.»
گفتی که :«- نخواهیم کسی را که سری هست...»
چون شمع، مگر شعله زبان سخنت بود؟
کز سوز تو، سیمین! به غزل ها اثری هست.


 

ای عشق ، دیر آمدی

هنگام ناشناس دلی
 دارم بگو ، بگو چه کنم ؟
 پرهیز عاشقی نکند
پروای آبرو چه کنم ؟
 این ساز پر شکایت من
 یک لحظه بی زبان نشود
 ای خفتگان ، درین دل شب ، با ناله های او چه کنم ؟
 گوید که وقت دیدن او دست تو باد و دامن او
 گویم که می کشد ز کفم
 با آن ستیزه جو چه کنم ؟
 گرید چنین خموش ممان
 از عمق جان برآر فغان
گویم که گوش کرده گران
 بیهوده های و هو چه کنم ؟
 جوشیده و گذشته ز سر
 صهبای این سبو ، چه کنم ؟
 معشوق کور باطن من
پروای رنجشم نکند
من نرم تر ز برگ گلم
با این درشت خو چه کنم ؟
ای عشق ، دیر آمده ای
از فقر خویشتن خجلم
 در خانه نیست ما حضری
بیهوده جست و جو چه کنم ؟

سیمین بهبهانی

لطفا شماره ی مجنون

 می روم رو به روی ایینه
 با مدادهای رنگی ام و
 این خطوط کمرنگ زیبایی ازلی و
 چند لحظه بعد
 الو ! تلفنچی ؟
 لطفا شماره ی مجنون
 خانم ! خوابتان بخیر
خطوط ارتباطی مان
 با زمین و آسمان قطع است
الو ، الو ، الو
می خواهی دوباره عاشقم شوی یا
 نه نه نه
 حالا لیلای ایینه رو به روی چشمان حیرتم
 تکه تکه تکه خرد می شود
 و من کهرسم توبه نمی دانم
 می روم رو به روی ایینه ای دیگر
 تا با مدادهای رنگی ام
 از خطوط کمرنگ زیبایی ازلی
چیزی بگویم 


 

خدای من زیباست

دیوارهای خالی اتاقم را
 از تصویرهای خیالی او پر می کنم
 خدای من زیباست
 خدای من رنگین کمان خوشبختی ست
 که پشت هر گریه
 انعکاسش را
 روی سقف اتاق می بینم
 من هیچ
با زبان کهنه صدایش نکرده ام
و نه
 لای بقچه پیچ سجاده
 رهایش
او در نهایت اشتیاق به من عاشق شد و
 من در نهایت حیرت
حالا
 گاه گاهی که به هم خیره می شویم
 تشخیص خدا و بنده چه سخت است

 

مردم فریب

 

شب یار من تب است و غم سینه سوز هم
تنها نه شب در آتشم ای گل که روز هم
ای اشک همتی که به کشت وجود من
آتش فکند آه و دل سینه سوز هم
گفتم : که با تو شمع طرب تابنک نیست
گفتا : که سیمگون مه گیتی فروز هم
گفتم : که بعد از آنهمه دلها که سوختی
کس می خورد فریب تو ؟ گفتا هنوز هم
ای غم مگر تو یار شوی ورنه با رهی
دل دشمن است و آن صنم دلفروز هم

از رهی معیری

چشمی کنار پنجره ی انتظار

ای دل ، به کوی او ز که پرسم که یار کو
 در باغ پر شکوفه ، که پرسد بهار کو
 نقش و نگار کعبه نه مقصود شوق ماست
 نقشی بلند تر زده ایم ، آن نگار کو
جانا ، نوای عشق خموشانه خوش تر است
 آن آشنای ره که بود پرده دار کو
ماندم درین نشیب و شب آمد ، خدای را
 آن راهبر کجا شد و آن راهوار کو
ای بس بسنم که بر سر ما رفت و کس نگفت
 آن پیک ره شناس حکایت گزار کو
 چنگی به دل نمی زند امشب سرود ما
 آن خوش ترانه چنگی شب زنده دار کو
 ذوق نشاط را می و ساقی بهانه بود
 افسوس ، آن جوانی شادی گسار کو
یک شب چراغ روی تو روشن شود ، ولی
 چشمی کنار پنجره ی انتظار کو
 خون هزار سرو دلاور به خک ریخت
ای سایه ! های های لب جویبار کن

هوشنگ ابتهاج 

دیوانه’ دیوانه

من دیوانه ام
من دیوانه ام چون تو را دوست دارم
من دیوانه ام چون نمی توانم دیگری را دوست داشته باشم
من دیوانه ام چون برای دوست داشتن ِ تو دیگران را دوست ندارم
دیوانه ام چون
باران را دوست دارم
باران ِ شبانه را
دیوانه ام چون سفیدی ِ برف ِ باریده را دوست ندارم
من آسمان ِ برف آلود را می نگرم
دیوانه ام چون غم می پرستم
یار ِ من تنهایی ست
من عشق می خورم 
من دیوانه ام
چون تو را می خوانم
تویی که با باد تا تو به خورشید رسیدم

من دیوانه ام

غم ناگفته

قلبم امشب
از دردِ غمی
به خودش می پیچد
من به دنبال کلامی درذهن
که بگویم
چیست این غم
و نمی یابم کلامی
بارها پرسیدم از خود
شعر گفتن ها را چه سود
نه کسی می خواند
نه کسی می شنود
واگرهم که شنید
تو بدان
عمق کلامت را
نمی فهمد...
 

سحر شاه محمدی

مرا ندیده بکیرید و بگذرید از من
 که جز ملال نصیبی نمیبرید از من
 زمین سوخته ام نا امید و بی برکت
 که جز مراتع نفرت نمی چرید از من
 عجب که راه نفس بسته اید بر من و باز
 در انتظار نفس های دیگرید از من
 خزان به قیمت جان جار می زنید اما
 بهار را به پشیزی نمی خرید از من
 شما هر اینه ، ایینه اید و من همه آه
 عجیب نیست کز اینسان مکدرید از من
 نه در تبری من نیز بیم رسوایی است
 به لب مباد که نامی بیاورید از من
 اگر فرو بنشیند ز خون من عطشی
 چه جای واهمه تیغ از شما ورید از من
 چه پیک لایق پیغمبری به سوی شماست ؟
 شما که قاصد صد شانه بر سریداز ممن
برایتان چه بگویم زیاده بانوی من
 شما که با غم من آشناترید از من 

از حسین منزوی

كم كم خطوط دورنگار
 بي رنگ مي شود
 ازنامه هاي عاشقانه در آينده
 يك دسته كاغذ سفيد به جا مي ماند
 در پاكتي كه نام تو بر پشت آن
 آواز ناشناسي مي خواند
 در قصه اي عليه فراموشي
من با تو روي عشق گرو بستم
آن حقه را كه نام و نشان تو داشت
 گرچه به خاطرت نيست ، نشكستم
 ميراث من همين هاست
 آيا به چشم كس برسد ؟ شك دارم
 شك دارم اين كه بختي باشد
در كشف رمز هاي سفيد فاكس
 روح زبان كه از قفس خط پريد و رفت
 اما بعيد نيست ، پس از سالها
چشمان عاشقي كه شبيه توست
راهي به كشف قصه ي ما يابد
جاي گر گرفتگي واژه ها

 

محمد علی سپانلو 

 

خیلی تنهام ......  چرا  اون روزی که منتظرشم  نمیاد ؟ 

خیلی مونده هنوز .......  اگه اونی که فکر می کنم  نشه چی ؟
دلم تنگ شده ......  خیلی زیاد ....  خیلی تنهام

هوا حسابی پاییزه ....  امروز جمعه بود .......  جمعه ای  پر از انتظار ....  ولی  متفاوت  با انتظارهای  قبلی

فردا می تونست  یک روز خوب باشه ....  ولی فردا یک روز  تکراریه

علت گریه

دویده ام به سوی تو
رسیده ام به کوی تو
تمام هستی ام کنون
بسته به تار موی تو

مرا نماز کی بود؟
بدون رنگ و بوی تو
بهشت من تو بوده ای
چو بنگرم به روی تو

من که همیشه بوده ام
فقط به آرزوی تو
چگونه بگذرم کنون؟
به راحتی ز کوی تو

خون درون هر رگم
چو باده در سبوی تو
در شب وصل وای من
تنم گرفته بوی تو

مپرس ز گریه های من
ترسم از آبروی تو
 

تنهایی

سکوت

گاهی سکوت بیانگر تمام دردها میشود
چرا فکر کردم مرا
با سخن گفتن بیش مهرت میشود؟
دیگر هرگز لب از لبم باز نمی شود...
 

کدامین را باور کنم ؟
نگاه سرخ همیشه دوست داشتنیت ؟
دست سرد ِ دور از من ِ مضطربت ؟

دیگه از کسی کاری بر نمیاد

 بـاش تــا صـبـح دولـتـت بـدمـد

  کـايـن هـنـوز از نـتايج سـحر است

منتظر هستم
هستم تا صبح دولتم  بدمد
خودت گفتی
منتظرم
 

 

تو می ایی
کجا یا کی؟
نمی دانم

تو می ایی
پس از شب های دلتنگی
برای صبح یکرنگی
نمی دانم

تو می ایی
برای باور بودن
دمی با عشق آسودن
نمی دانم

تو می ایی
نگاهت آشنا با من
سلامت بوی پیراهن
نمی دانم


تو می ایی
پس از باران
به دستت شاخه ای ریحان
نمی دانم

تو می ایی
سبک چون پر
برای لحظه ی برتر
نمی دانم

تو می ایی
چو ایینه
دلت شفاف و بی کینه
نمی دانم

تو می ایی
برای من
برای کوری دشمن
نمی دانم

تو می ایی
تنت شبنم
دلت بی غم
نمی دانم

تو می ایی
خدا با تو
تمام لحظه ها باتو
نمی دانم

تو می ایی
تو می ایی
چرا امشب نمی ایی؟
نمی دانم

از فریبا شش بلوکی