باز شد باغ چو دم طاووس
لاله بشکفت همچو روی عروس
دامن خاک شد ز بسد و لعل
تاج فرعون و گنج دقیانوس
گلستان شد چو بزمه ی پرویز
بوستان شد چو مجلس کاووس
آن یک از سوسن این یک از سوری
سینه ی بازگشت و چشم خروس
ساعد شاخ, رشک بوقلمون
ساحت باغ, غیرت طاووس
راست ماند, فراز سبزه سمن
زورقی را میان اقیانوس
پای گل, زلفکان دلبر گیر
طرف گلبن, عذار ساقی بوس
طره ی دوست کش,مکش اندوه
باده ی ناب خور, مخور افسوس
تا فلک بنده ات شود می باش
چون رهی بنده ی شهنشه طوس
تا درت چرخ هفتمین بوسد
آستان امام هشتم بوس
رهی معیری