تنهایی

نه کسی میاد    نه کسی میره             

       هوا گرفته اس    هوا دلگیره

   تنهایی خوب نیست    خوش نمیگذره           

    تنهایی بده    تنهایی خره

   تنهایی گاوه!    گاوه مش حسن         

         یه سالی میشه   دادتش به من

   دادتش به من   که خوب بچره            

         چاق و چله شه    بیاد ببره

   تنهایی سگه!  سگ بابامه              

       یه سالی میشه      همش باهامه

   با اینکه دلش    از غصه پره             

           بازم اومده     منو بخوره

   سنگش میزنم    شیشه میشکنه          

      تنهایی اون نیست   تنهایی منه

   منم که گاوم    گاو مش حسن           

            ما یه نفریم    تنهایی و من

   تنهایی تنهاست    تنهایی خسته          

       بهش نیگا کن    چشاشو بسته

   تنهایی خوابه   تنهایی مرده             

     اونو مش حسن   با خودش برده

   شایدم یه کم   دلش گرفته                 

  من که خواب بودم    گذاشته رفته

   تنهایی زنده اس  تنها می میره           

          تنهایی میاد     تنهایی میره

                                        

    علیرضا آدینه

 

من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم
حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

تو مگر سایه لطفی به سر وقت من آری
که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم

خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم
که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم

هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتد
که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی
مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت
مگر آن وقت که در سایه زنهار تو باشم

گر خداوند تعالی به گناهیت بگیرد
گو بیامرز که من حامل اوزار تو باشم

مردمان عاشق گفتار من ای قبله خوبان
چون نباشند که من عاشق دیدار تو باشم

من چه شایسته آنم که تو را خوانم و دانم
مگرم هم تو ببخشی که سزاوار تو باشم

گر چه دانم که به وصلت نرسم بازنگردم
تا در این راه بمیرم که طلبکار تو باشم

نه در این عالم دنیا که در آن عالم عقبی
همچنان بر سر آنم که وفادار تو باشم

خاک بادا تن سعدی اگرش تو نپسندی
که نشاید که تو فخر من و من عار تو باشم

سعدی

آخرش دل را به دریا می زنم
زندگی را رنگ رویا می زنم
هرچه باداباد،هر جا می رسم
دم ز عشقت بی مهابا می زنم
گر مرا از خود برانی عاقبت
مثل مجنون سر به صحرا می زنم
من از این ساحل نشینی خسته ام
با غمت دل را به دریا می زنم

شب شده چشمم تو را دائم تمنا مي کند
دل اسير درد تنهاييست حاشا مي کند

نازنين ،آرام جان ! اين غصه ها از بهر چيست ؟
يا زبهر چيست دل امروز و فردا مي کند

پشت پلکت مينشينم پلک بر هم ميزني
عاقبت عشق است ما را زود رسوا مي کند

اين غم دوريت جا نم را به لب آورده است
دل اسير درد تنهاييست حاشا ميکند

روحم به گِل نشسته ، برایم دعا کنید
آیینه ای برای دلم دست و پا کنید

احساس می کنم که به دریا نمی رسم
ای رودهای تشنه مرا هم صدا کنید

ای زخمهای کهنه که سرباز کرده اید
با شانه های خستهء من خوب تا کنید

دارم به ابتدای خودم می رسم - به عشق -
راه مرا از این همه آتش جدا کنید

حالا که خویش را به تماشا نشسته ام
با آخرین غریبه مرا آشنا کنید

جوابِ سئوال ام تو باشی اگر
زِ دنیا ندارم سئوالی دگر

که من پاسخی چون تو می خواستم
مباد آرزویم از این بیشتر

نشستم به بامی که بامی-ش نیست
شگفتا ! دلم می زند باز پَر

نفس گیر گردیده آرامشم
خوشا بارِ دیگر هوایِ خطر

برآن است شب تا به خوابم کِشَد
بِزن باز بر زخمِ من نیشتر

دلم جرات اش قطره ای بیش نیست
تو ای عشق ! او را به دریا بِبَر

از

http://asheghane.blogspot.com

این فوتبالم که (خیلی معذرت میخوام) رید به اعصابمون

عشق است فقط پرتاب اسب