من خواب ديده ام
كه كسي مي آيد
و پلك چشمم هي مي پرد
و كفش هايم هي جفت مي شوند
كورشوم اگر دروغ بگويم
كسي مي آيد
كسي ديگر
كسي بهتر
كسي كه مثل هيچكس نيست

رسم زندگی اين است ...‌
يک روز کسی را دوست داری
و روز بعد تنهايی
به همين سادگی !!

دقیقا نمیدونم امروزبرای یازدهمین بار بود یا دوازدهمین بار که شب یلدای کیومرث پوراحمد رو دیدم

یکی از خاطره انگیز ترین فیلمهای عمرمه!!تک تک صحنه های فیلم رو چندین بار دیدم .از سینما چیز زیادی نمیدونم ولی بعضی صحنه هاش به نظرم خیلی خوش ساخت هستند.مثلا صحنه ابتدای فیلم اونجا که حامد تو ماشین گریه میکنه و آهنگ ویگن روی صحنه پخش میشه یا beate * گفتن حامد موقع صحبت کردن با افسر آلمانی حتی رقصیدن حامد تو تولدی که تو تنهایی خودش برای دخترش گرفتهو یا دیدار حامد و پریا آخر فیلم

موزیکال بودن فیلم هم خیلی برام جالب بود. تعداد کمی از فیلمهاسازهای ایرانی ازاین مشخصه تو فیلمهاشون بهره می برند تقصیری هم ندارند.فقط فیلمهای هندی از این ژانرسینمایی تو دنیا استفاده میکنند و اون رو  تقریبا به ابتذال و نابودی کشوندند.ولی در شب یلدا پوراحمد به خوبی از اون استفاده کرده وریتمهای غمگین به یاد موندنی اکثرا قدیمی رو در بهترین جای ممکنه از فیلم قرار داده و به همین خاطر بار عاطفی فیلم خیلی بالا رفته.

این وسط نبایدبازی فوقالعاده محمد رضا فروتن رو از یاد برد که به تنهایی بار کل فیلم رو به دوش کشیده وبه نظر من یکی از بهترین بازیهای عمرش رو انجام داده

 یکی از بهترین دیالوگهای فیلم که همش تو ذهن منه حرفیه که پریا به حامد میزنه:

مواطب باش تو گذشته زندگیت غرق نشی.زخمای آدم سرمایست.سرمایتو الکی با این و اون تقسیم نکن.داد نزن هوار نکش آرومو بی سرو صداهمه چیزو تحمل کن.

اگر فیلمو ندیدین بهتون توصیه میکنم از دستش ندین.

*به زبان آلمانی یعنی لطفا خواهش میکنم بیچاره ام!

از هجر رخ دوست که انجام ندارد

دل در بر من یک نفس آرام ندارد

دل بستگیم راه به جایی نبرد;هیچ

ای وای از این عشق که فرجام ندارد

خون میخورم از جام دل خویش و به عالم

کس همچو من این باده گلفام ندارد

دل بر گل و گلزار نبندم که گلستان

زیبایی و شادابی مادام ندارد

من در پی آن تازه بهارم که گر آید

سر سبزی او آخر و انجام ندارد.

حسن جلایر

نمیدونین سر نوشتن این شعر چقدر گریه کردم!!

دعام کنین

گلی را که دیروز
به دیدار من هدیه آوردی ای دوست
دور از رخ نازنین تو
امروز پژمرد
همه لطف و زیبایی اش را
که حسرت به روی تو می خورد و
هوش از سر ما به تاراج می برد
گرمای شب برد
صفای تو اما گلی پایدار است
بهشتی همیشه بهار است
گل مهر تو در دل و جان
گل بی خزان
گلی تا که من زنده ام ماندگار است

دريغ مي كني از من نگاه را حتي

و نيز زمزمه ي گاه گاه را حتي

من و تو ره به ثوابي نمي بريم از هم

چرا مضايقه داري گناه را حتي؟

تو اشتباه بزرگ مني،- ببخشايم

بديده مي كشم اين اشتباه را حتي

بمن كه سبزپرستم چه گفت چشمانت؟

كه دوست دارم- بخت سياه را حتي

بدين تو چنان خيره ام كه نشناسم

تفاوت است اگر راه و چاه را حتي

اگرچه تشنه بوسيدن توام -اي چشم!

نخواه، مي كشم اين بوسه خواه را حتي

بيا تلالوء شعرم برآب ها- امشب

تراش مي دهد الماس ماه را حتي 

محمد علي بهمني

برگرفته از كتاب شاعر شنيدني است

چه بی تابانه می خواهمت

 ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری!

به مادرم گفته ام که کسی روزی می آيد...

 کسی خوب

کسی که مثل هیچکس نیست

کسی که لبخند هایش بوی طراوت باران و بهار دارد

هنوزم تا سحر چشم انتظارم.....

هنوزم همچو طوفان بهاري

دلم با آن تلاطم چشم به راه است

بهار آمد...ولي...اما...هنوزم تو...نمي آيي!!!

ناهید عباسی

جدا تا حالا به این فکر کردین ما ایرانی ها چرا اینقدر مرده پرستیم چرا تا زمانی که یکی باهامونه قدرشو نمیدونیم وقتی از پیشمون میره تازه یادمون میفته که چه خبره ؟کیو از دست دادیم خبرش خیلی کوتاه بود یکی از بهترین دوستان از میان ما رفت به همین راحتی. حالا ماییم و حسرتی تلخ .

آسمان ! اشك بريز ,گريه به تو مي آيد

آسمان ! اشك بريز ,اشك نواي دل ماست